Draag een hoed als je durft

Een hoed past perfect bij een retro outfit, maar geeft ook een persoonlijke tintje aan je garderobe. Maar je moet wel durven! Mijn vriendin uit Deventer in de tijd dat we op het HBO zaten, zeg maar de jaren 80, was gek op hoedjes. Ik had nog nooit een hoed op gehad en vond haar verzameling apart en vooral onbetaalbaar. Ik vroeg eens naar de prijs van één hoedje en schatte dat ze voor kapitalen aan hoedjes in huis had.

Maar ze stonden haar allemaal zo perfect. Ze droeg de hoedjes dan ook niet zomaar, maar wel uitgekozen bij wat ze die dag aan had. Waar wij in spijkerbroeken en slobbersweatshirts ronddoolden, liep zij in een strakke kokerrok of pencildress, panty’s en pumps. Ik herinner me nog erg goed een zilvergrijs mantel pakje, dat ze had aangeschaft vanwege het overlijden van haar oma. Ze had haar vakantie ergens in Italië eerder moeten afbreken om zich op tijd in het nieuw te kunnen steken. Een wens van haar ouders vooral, maar zij was er overduidelijk mee in haar nopjes.

Een hoed met krullen: jazz!

Nu had deze dame niet alleen een prachtig klassiek gezicht maar ook een enorme bos met krullen en ja, zo’n hoed kwam dan goed van pas om die enorme bos in bedwang te houden, al was dat wat mij betreft niet echt noodzakelijk. Van haar leerde ik wat stijl was, dat je goede wijn bij de AH kon kopen en dat groente eten niet noodzakelijk was om er perfect uit te zien. Ze zwoer bij rijst met kip, groente was bijzaak. En tja, heet groente dan ook niet voor niets “Beilage” in het Duits?

Platte buik met jazz ballet

Hoewel ik een ontzettende groente fan ben en vervolgens ook een tijdje vegetarisch ben geweest, was het wel een opluchting om bij zo’n mooie dame rijst te eten met kip en een paar stengels bleekselderij, gedompeld in crème fraîche. Ik zal nooit meer vergeten hoe heerlijk het was en hoe ik het gevoel had te zondigen, want de hoofdmoot bestond uit witte kip, witte rijst en witte room.

De bleekselderij was meer versiering en afmaker, als een soort kruid. Ik voelde me in de zevende hemel en leerde van haar de juiste buikspieroefeningen om ook zo’n platte buik te krijgen. Ze zat namelijk op jazz ballet en kon de vreemdste moves maken met haar hoofd. Maar ik kreeg ze niet voor elkaar. Geen wonder ze deed het al van kinds af aan. En tja we weten allemaal, jong geleerd, oud gedaan. Maar de plaatjes van Greta Garbo staan op mijn netvlies gegrift sindsdien. Ook zo’n jazzy lady, vrijgevochten en onafhankelijk, en natuurlijk met hoed uit de jaren 50.

Strak in het pak met een hoed

Toen we naar de inauguratie gingen van datzelfde HBO,  had ik een pak aan, mijn andere vriendin ook en die had zelfs het lef om een hoed op te zetten, zo’n goochelaarsding, maar ik niet. Ik was dan wel tegen vrouwelijke prototypes en stereotypes, maar een hoed paste toch echt niet bij mij, vond ik. Ik had gewoon het lef niet. De vriendin met de hoed is er niet meer, de vriendin met de verzameling hoeden kwam ik onlangs tegen, nog steeds even jazzy en mooi. Het was vele jaren later en ik wilde  toch echt ook eens een hoed hebben, maar nadat ik ’m gekocht had, durfde ik ‘m toch niet op, jij wel?